متأسفانه در جهان امروز روشی برای درمان اعتیاد درنظر گرفته نشده است و همه به دنبال ترک اعتیاد هستند نه درمان اعتیاد یعنی فقط می خواهند در هر شرایطی مواد مصرف نکنند . کسی که اعتیاد دارد جسم او مجروح و یا معلول گردیده است . و اگر کسی اعتیادش را ترک کند ، از جهان اعتیاد خارج می شود ولی تا آخر عمرش معلولیتی جسمی و روحی را با خود به همراه خواهد داشت ولی در درمان اعتیاد جسم کاملاً احیا می شود . بنابراین ، باید بحث درمان اعتیاد را جدی بگیریم و با بالا بردن سطح علمی ، اخلاقی ، فکری و عملی , در جهت این امر مهم حرکت کنیم .

ما در نظر داریم لژیون هایی که فعالیت آن ها ضعیف و غیر قابل قبول می باشد را حذف کنیم . لژیونی که در یک سال ، آمار رهایی پایینی دارد ، هم به خودش لطمه می زند و هم به پیکرۀ کنگره . در یکی از انجمن های ترک اعتیاد هر کسی که قطع مصرف می کند می تواند راهنما شود ولی ما در کنگره یک یا چند سال آموزش می گیریم سپس دوره هایی را می گذرانیم و بعد از سر بلند بیرون آمدن از آزمون ، تازه می توانیم شال راهنمایی را بیندازیم . پس باید فرقی بین راهنمایان کنگرۀ شصت و دیگر راهنمایان باشد . راهنمایان ما ، باید دانش کافی را نسبت به درمان اعتیاد را داشته باشند تا بتوانند به دیگران کمک کنند . بنابراین لژیون هایی که تولید آن ها پایین است ، باید فکری به حال خود کنند .

من آمار رهایی های کل لژیون های آکادمی را گرفته ام به غیر از سه الی چهار لژیون ، باقی شرایط خوبی دارند . تعدادی از آن ها را برای نمونه برایتان قرائت میکنم :

از تاریخ  92/1/1 تا به امروز یکی از لژیون ها هفده رهایی داشته که آمار خوبی است ؛ لژیون دیگری سه نفر رهایی داشته ولی به دلیل تازه تأسیس بودش قابل قبول است ؛ یکی دیگر از لژیون ها که راهنمایش شال آبی دارد از سال گذشته تا به حال یک نفر رهایی داشته و باز یکی دیگر از لژیون ها نیز ، هیچ کسی را برای رهایی معرفی نکرده است . بنابراین ما باید در مورد گرداننده های بعضی از لژیون ها ، تجدید نظر کنیم . ما نیاز نداریم که صد گروه لژیون داشته باشم برای ما چهارده ، پانزده لژیونی که آمار رهایی بالایی دارند کافی است .

با این حال کنگرۀ شصت ، از هر جهت از شرایط خوبی برخوردار است و مشکل حادی وجود ندارد ، تعداد رهایی های ما بطور کل بالا رفته و میانگین ، هفته ای پنجاه الی شصت نفر ، رهایی داریم ؛ شعب کنگره هم شرایط خوبی دارند ، از لحاظ مالی هم مشکلی نداریم و از لحاظ مدیریتی هم همین طور ، چرا که ساختار کنگره شصت ، ساختاری حساب شده و دقیقی است ؛ ما لژیون ها را تشکیل داده ایم تا مسافران و همسفران خودشان یاور یکدیگر باشند سپس مرزبانی را راه اندازی کردیم تا امنیت و کارهای اجرایی مسافران و همسفران را به عهده بگیرند ، ایجنت ها را برای شعب تعیین کردیم تا با حضورشان ، ناظرِ عملکردِ شعبه باشند ؛ این ساختار طوری شکل گرفته تا اگر ایرادی در درونش به وجود بیاید ، خودش بتواند خودش را ترمیم کند تا به یک نقطۀ مثبت برسد . پس با این شرایط ، توقع ما بالاست و باید همیشه رو به صعود و پیشرفت باشیم .

ما فرزندان کنگرۀ شصت ، کسانی بودیم که در زمان اعتیادمان به مواد مخدر ، تخریب هایی برای خودمان ، اطرافیانمان و جامعه ، داشته ایم ؛ بنابراین ما تصمیم گرفته ایم برای جبران گوشه ای از این تخریب هایی که به جامعه وارد کردیم سالانه یک درخت بکاریم تا کم کم بتوانیم در جامعه ، درختکاری را به یک فرهنگ تبدیل کنیم .

آب دریا را اگر نتوان کشید ...........................................................هم به قدر تشنگی بتوان چشید

ما توان جلوگیری از نابودیِ درختان ، در شمال کشور را نداریم . ما  اهل شعار دادن ، خودنمایی و تبلیغ کردن هم نیستیم . ما می توانیم در گمنامی حداقل یک درخت در هر کجا که دوست داشتیم بکاریم .


       « پیروز و پاینده باشید »